Het leiden van een huwelijksceremonie is bijzonder. Het huwelijk dat ik mocht sluiten met zes dochters aan mijn zijde, was dat ook zeer zeker…..

We zouden elkaar ontmoeten in een restaurant aan de rotonde in Joure.

Een kennismakingsgesprek met de aanstaande bruid. De vlotte, gezellige, en goed uitziende vrouw vertelde dat ze samen met haar aanstaande man, een gezin hebben met 6 dochters. Drie dochters van hem, 3 dochters van haar.Het huwelijk zou plaatsvinden in een klein kerkje in hun woonplaats.

Twee maanden later zit ik bij het hele gezin aan tafel, in de woonkeuken van een prachtige verbouwde boerderij. De dochters, tussen de 9 en 15 jaar, hadden zelf een taart gebakken en het was toen al een feestje.

We hebben het gezellig, spreken de ceremonie door, en wat de specifieke wensen zijn. Daarna verdwijnt het aanstaande bruidspaar uit de keuken en mag ik verder babbelen met de 6 dochters, prachtige meiden.

Ze vertellen over wat ze ervan vinden dat hun vader/ hun moeder nu gaat trouwen. Ze denken hardop na over wat ze het bruidspaar toewensen, en praten samen over wat ze zo fijn vinden aan het samen deel uitmaken van dit gezin. Op mijn vraag of ze willen bijdragen aan de ceremonie, wordt enthousiast gereageerd. We bedenken welke rol ieder kan vervullen. Ze vinden het leuk en ook spannend, maar we spreken af dat we het samen gaan doen!

Voordat ik weer naar naar huis rijd, gaan we nog even met z’n allen naar het kerkje kijken. Een prachtige traditionele, en intieme plek die ruimte biedt aan maximaal 40 gasten.

Zoals afgesproken met de meiden, stuur ik ze allemaal per post, de uitgeschreven versie van hun rol tijdens de ceremonie. Zo kunnen ze zich voorbereiden op de trouwdag. We maken ook de afspraak, een uur vóór de ceremonie in de kerk te zijn voor een ‘generale repetitie’.

De vrijdag van de bruiloft, hangen er veel vlaggen in top, want ook het koninklijk huis bezoekt Friesland die dag.

Als ik aankom bij de kerk, zijn de dochters net afgezet door de bruidegom. Ze staan daar te wachten en zien er fantastisch uit, allemaal in dezelfde jurk. Zes meiden op een rij, blij en ook enigzins gespannen. We nemen de ceremonie en ieders taak door en wachten het bruidspaar op.

Die arriveren bij de kerk in een mehari, zo’n stoere open auto, gevolgd door een oude schoolbus met de familie en vrienden.

De kerk vult zich met gasten, een vriendin bespeelt het orgel, en de bruidegom ontvangt zijn bruid. We starten de ceremonie, persoonlijk en intiem. De dochters vervullen hun rol glansrijk.

Het is vrolijk, plechtig, ongedwongen en fijn. We doen het samen, en dat maakt het ook bijzonder.

Na het wisselen van de ringen, staat het bruidspaar op, om hun familie en dochters toe te spreken. Mooi en ook emotioneel. De meiden krijgen allemaal een ketting omgehangen door het bruidspaar, als tastbaar symbool van het zojuist gesloten huwelijk.

We verlaten blij en uitgelaten de kerk, en vertrekken naar het huis van het bruidspaar, waar de catering klaar staat met champagne en bruidstaart,die wordt aangesneden in de eigen keuken. Buiten in de zon wordt de toost uitgebracht en ik vertrek weer richting huis. Gelukkig, tevreden en boordevol energie.